Kapıyı Kim Açtı?

0
28

Etraf karanlıktı.Canı çok sıkkındı.Hiçbir yere gidemiyor kendini o kafesin içine hapsolunmuş hissediyordu.Yalnızca hissediyor muydu? Hayır gerçekten hapsolunmuştu. Bir sağa bir sola yürüdü. Biraz su içti. Aklında hep özgür olmak vardı. O buraya ait değildi. Sessizce bekledi. Günler, haftalar, aylar boyunca hep doğru zamanı bekledi. Çevresinde kim varsa onun sessiz kalmasına anlam veremiyordu. Onun gibiler hep konuşurdu çünkü.
İlgisizlerdi.Yalnızca temel ihtiyaçlarını gideriyorlardı. Üzgündü. Çok uzaklarda bir ailesi vardı. Özlüyordu. Neden buradaydı? Neden onu seçmişlerdi? Ve neden bunu yapıyorlardı. Hiçbir sey bilmiyordu, bilmek istemiyordu.
Her gün aynı şeyi yapıyor;uyanıyor, dolanıyor, yiyor, içiyor ve uyuyordu. Bir aynası vardı. Bazen ona bakıyor ve sanki yanında bir dostu varmış gibi sohbet ediyordu.
Ona bücür diyorlardı.Halbuki heybetliydi, güçlüydü. Kimse onun heybetine bakmıyordu.Onlar için varsa yoksa eğlenceydi. Onu izlemek tuhaf bir şekilde hoşlarına gidiyordu. Bu bencilceydi. Hayat bu değildi.

Çoğu zaman geçmişini özlerdi. Ağlamaktan sislenmiş gözlerini kapatır hayal kurardı. Çok eskiyi, çocukluğunu, düşlerdi. Annesinin sıcaklığını yeniden hisseder kalbini ısıtırdı. Oynadığı oyunları, arkadaşlarını düşlerdi. Ne kadar da masumdu. Ne kadar da mutluydu. Peki ya şimdi?

Aradan geçen beş aya aldırmadan hep aynı umutla hep aynı hayali kurdu. Kaçmak. Bu korkunç yerden bir an önce kurtulmak.
Dışarıda nasıl bir hayat var, evine gidebilecek miydi bilmiyordu. Ne fark ederdi ki bu yerde ruhen yok olmuştu zaten. İstemediği bir hayatı yaşamaktansa ölmeyi tercih ederdi. Özgür ölmeyi…
Ne kadar da derindi. Özgür ölmek. Tüm hayatın gerçeği aslında bu cümlenin içindeydi.

Gün doğdu. Güneşin ışıkları yeni bir umut dağıttı.Belki bugün serbest kalırdı. Bir şekilde. Kim bilir..

Yine dönüp durdu. İnsanlar neden böyleydi. Kendi hayatları için başka hayatları yok sayarlardı.Varsa yoksa kendi ırklarıydı. Koca dünyayı paylaşamazlardı. Hepsi benim der, bizimi lügatten atarlardı. Bir gün öleceklerini bildikleri halde…

Oysa ki hayatın güzellikleri onlara altın tepside sunuldu. Yazık ki onlar bu güzelliklerin değil altın tepsinin peşindeydiler. “ONLARA ACIYORUM” diye haykırdı.

Tam da bu esnada büyük kafesin kapısı açıldı. Bücür’ün arkası dönüktü kimin açtığını görmedi. Hep hayal ettiği şey işte şimdi bir adım uzaktaydı. Havalandı. Yeşil kanatlarını göğe doğru çırptı ve sonsuz mavinin içinde gözden kayboldu.
Ama aklında tek bir soru vardı.

‘Tüm insanlar bencilse kapıyı kim açmıştı’?

[Toplam:0    Ortalama:0/5]
Gönderiyi Takip Et
( 0 Takipçi )
X

Gönderiyi Takip Et

E-mail : *

Kimler Neler Demiş?

avatar
  Abone ol  
Bildir