“…HASRET ÖLÜMÜ SEVDİRİR…”

8
176

Hatıralar, hatıralar, hatıralar…

Ve sen Kadir bey…
Dağlar kadar heybetli, bir o kadar da merhametli Kadir Bey..!

Nasıl zarif, nasıl da ince bir insandın. Ne güzel bir hayat arkadaşı…

Evlendiğimiz gün söylediğin söz, hala kulaklarımda;

“Mualla, seninle bir anlaşma yapalım.” demiştin ve hiçbir anlaşmada geçmeyen bir söz söylemiştin;
“Birbirimizi kırsak da, birbirimize kırılmayalım.”

Bu ne güzel bir anlaşmaydı Kadir Bey..!

Ve sen nasıl da sâdık kaldın buna hayatın boyunca…

Bilerek beni hiç kırmadın; seni kırdığımda da, bana hiç kırılmadın.

Seninle hayat ne kadar güzeldi, sensiz ne kadar da zor…

Hele bu ikindi vakitleri…
Guruba meyleden bu güneş…
Bir sis gibi, içime çöken bu yalnızlık…
Hayalin de olmazsa, hiçbir şey avutamıyor beni…

Zaman ne de korkunç bir hızla akıyor. Seninle bu mahalleye gelişimiz, herkesi dost edinmemiz, komşularımız… Ve gidişin…

Hayat senden sonra, büyüsünü kaybetti Kadir Bey…

Sen gittin ya, şimdi her şey; “Ben gidiciyim.” diyor âdeta…

Son zamanlarda hepsi birden başka bir şey daha söylüyor gibiler; Sen gidicisin..!

Hissediyorum vaktimin geldiğini Kadir Bey; ama korkmuyorum.

Aksine sana kavuşmanın hayaliyle bekliyorum ölümü…

O gün geldiğinde kefen olmayacak giydiğim. Bembeyaz gelinliğim olacak.

Ve seninle sonsuz bir beraberliğe adım atar gibi atacağım ayağımı kabre.

Aynı yastığa baş koymanın mutluluğu ile başımı bırakacağım kabrin toprağına.

Ya sen, ya sen Kadir Bey..? Beni bekliyor musun. özlüyor musun seni özlediğim kadar..?

Ah Kadir Bey, içim paramparça. Bugün Aysel’in haberini getirdi Zeynep.

Gidişinden sonra onlara evimi açtığımda, henüz üniversiteye başlamışlardı.

Onları öz çocuklarım gibi sevdim, öz çocuklarım gibi kol-kanat gerdim.

Zeynep, tâ baştan yapılanların kadrini bilen birisiydi. Fakat Aysel’de bunun zerresi yoktu. Nedendir bilinmez, insanlara hiç güvenmiyordu. Harç parasını yatırması için kolumdaki son bileziği kendisine uzattığım zaman bile, Zeynep bunu bir menfaat uğruna yaptığımı söylemişti. Halbuki o bilezik, ilk evlilik yıldönümümüzde bana verdiğin bilezikti.

Senden bana binlerce hatırayla kalan en son yadigâr. Hangi menfaate verilir ki, bunca hatıra Kadir Bey..?

“At tohumu toprağa. En verimli yerine de, en çorağına da. Her toprakta tohumları yeşertecek kabiliyet vardır. Eğer yeşermezse, bu bizim kabahatimizden değil, o toprağın mizacından olsun..! demiştin.

Haklı çıktın Kadir Bey.

Zamanla o da değişti. Öğretmen oldu. Duyduğuma göre, girdiği sınıflarda ilk olarak beni anlatıyormuş. Sonra dilinden en çok ‘sevgi, şefkat ve başkasını düşünme’ dökülüyormuş.

En son yatılı bir kız okulundaydı. Bir hafta önce okulun yatakhanesinde yangın çıkmış. Ve küçük bir kız, üst katta mahsur kalmış. Çığlıklar atan miniği herkes çaresiz seyrederken, okuldaki yangını haber alan Aysel Öğretmen koşup gelmiş.

Derhal bir battaniye ıslatmış ve herkesin şaşkın bakışları içerisinde alevlerin içine dalmış. Biraz sonra battaniyeye sarılı küçük çocukla çıkagelmiş. Çocuğa hiçbir şey olmamış, ama Aysel öğretmeni % 70 yanıkla yoğun bakıma almışlar. Ölürken baş ucunda Zeynep varmış.

– Ne yaptın deli kız..? diye sormuş.

Aysel zoraki tebessümle;
” Menfaatime baktım.” demiş.
“Bir can için canımı yaktım burada.”

Gözlerini Zeynep’in gözlerine dikerek;
“Ötede yanmamak için.” demiş güçlükle.

Ve bakışları sabitleşmiş. Hemşire; Zeynep’i uyararak;
“Daha fazla yormayın, bakın yine şoka girdi.” demiş.

Zeynep kalkmak için davrandığında; Aysel’in gözleri parlamış, dudakları kıpırdamış ve “Muhammedu’r-Resulullah..!” demiş.

Zeynep’in gözlerinden süzülen yaşlarla uçup gitmiş. Dudaklarında tarifsiz bir tebessüm, çehresinde muhteşem bir nur varmış.

Ah Kadir Beyciğim, dedim ya, içim paramparça.

Yine de “İnna lillah ve inna ileyhi raciun”… hepimiz toprağa girmeyecek miyiz..? Sonra ebedî âlemde filiz vermeyecek miyiz..?

Hasret çektiklerim artıyor. Hayat yavaş yavaş yaşanmaktan çıkıp, sırtıma bir yük olmaya başladı. Söylesene Kadir Bey, dostlara kavuşma günü ne zaman..?

[Toplam:3    Ortalama:5/5]
Gönderiyi Takip Et
( 5 Takipçi )
X

Gönderiyi Takip Et

E-mail : *

8
Kimler Neler Demiş?

avatar
4 Comment threads
4 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
5 Comment authors
Şeyma ŞahinLeylaYamanYusuf ÇEBİHundi SarıçamTuncay Yıldırım Recent comment authors
  Abone ol  
En Yeniler Eskiler Beğenilenler
Bildir
Tuncay Yıldırım
Ziyaretçi
Tuncay Yıldırım

Yusuf Abi

Kalemine sağlık. Hikaye türünde de güzel bir yazı kaleme almışsın. Görsel de cuk diye oturmuş hikayenin içine.

Yazının mistik bir havası dışında insanın iç dünyasına götüren mahsun ve duygusal bir tarafı da vardı.

En sevdiklerimizi kaybedişimiz ölümü bize biraz daha yakınlaştırır. Yaşı kemale ermiş daha doğrusu ilerleyen yaşının son demlerine gelmiş insanlar çoğunlukla ölümü hasretle koklar ve kollar.

Çünkü kendi kuşağı da dahil olmak üzere çoğu sevdiği artık ahirettedir. Onlara kavuşmayı büyük bir özlemle bekler.

Yazın bende bu hisleri uyandırdı.

Saygılar…

Hundi Sarıçam
Üye

“Birbirimizi kırsak da, birbirimize kırıl mayalım.”
Çok güzel çok anlamlı bir söz.Böyle insanlar varmış eskiden birbirini seven sayan.Ne tuhaf değil mi eskiden ejderhalar varmış yeryüzünde der gibi söyledim.Çok acı.
Elinize sağlık Yusuf bey ilgiyle okudum.
saygılar…

LeylaYaman
Ziyaretçi
LeylaYaman

Yusuf bey kalemine sağlık. Çok güzel bie hikayeydi. Dua ile..

Şeyma Şahin
Üye

Son cümleyi okurken oooouuu diye bir tepki verdim. Etkilendim gerçekten…HARİKA…
KALEMİNİZE,EMEĞİNİZE VE YÜREĞİNİZE SAĞLIK….